ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Number of View: 5036
Συνέντευξη

Συνέντευξη στον Ε.Κ.

Συναντήσαμε την Ελένη Ζιωγα, λίγες ώρες πριν την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Μαλλιά Κουβάρια» στην οποία και πρωταγωνιστεί. Ηθοποιός, σεναριογράφος και στιχουργός, νιώθει ότι μέσα από τις διαφορετικές της ιδιότητες ολοκληρώνεται.

Αισθάνεται συγκινημένη από τα τελευταία γεγονότα και όπως είπε
«Τα όσα συμβαίνουν τώρα είναι σαν να επαναλαμβάνεται η ιστορία του Χριστού.
Μπορείς να διακρίνεις όλους τους ρόλους», συμπληρώνοντας: «Σκοτώνοντας το παιδί, σκότωσαν την αθωότητα». Η Ελένη Ζιώγα, μιλά στον «Ε.Κ.» για τις δικές της καθημερινές επαναστάσεις, τους ρόλους που παίζει μέσα από τα τραγούδια που γράφει και την σημερινή κατάσταση στην τηλεόραση.

Συνέντευξη στην Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

«Στη ζωή μου δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επαναστατώ»

Ως στιχουργός γράφετε εσείς και ως ηθοποιός εκφέρετε τον λόγο άλλων. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο;
Έχουν και τα δύο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είμαι από τους τυχερούς που μπορώ να κάνω και τα δύο. Όσοι είναι μόνο του λόγου, αισθάνονται ότι απομονώνονται από την έξω ζωή. Αντίστοιχα όσοι το επάγγελμα τους έχει να κάνει με τα λόγια που γράφουν άλλοι, γίνονται πολύ εξωστρεφείς και χάνουν τον εσωτερικό τους κόσμο. Το γεγονός ότι μπορώ να τα συνδυάσω είναι ευτυχές αλλά και πολύ δύσκολο, γιατί είναι δύο διαφορετικές καταστάσεις. Όταν ήλθε η πρόταση για την παράσταση βρισκόμουν σε μία πολύ εσωστρεφή φάση. Ετοίμαζα μία ιδέα σεναρίου για ταινία που πιστεύω ότι είναι αυτό που ήθελα να κάνω μία ζωή. Με είχε απορροφήσει και όταν ήλθε η πρόταση δεν μπορούσα παρά να την αποδεχτώ αφενός γιατί ήταν ο Κώστας Τσιάνος, η Λυδία Κονιόρδου, η Πάτρα, αφετέρου γιατί ήταν η κωμωδία και καιρό ήθελα να παίξω αυτό το είδος. Αν έλεγα όχι θα ήταν σαν να έλεγα το οριστικό μου όχι στο θέατρο. Δεν ξέρω αν είμαι διατεθειμένη να το πω ακόμα. Είναι μια απόφαση, μια μάχη το να παίξεις σε μια παράσταση. Σαν να σε καλούν στον πόλεμο.

Αυτή η εναλλαγή των συναισθημάτων, τι δημιουργεί σε έναν άνθρωπο;
Ανάλογα την ισορροπία του κάθε ανθρώπου. Μπορεί να σε οδηγήσει και στην τρέλα. Σε εμένα δίνει ποικιλία στη ζωή μου. Δεν πλήττω ποτέ.

Έχετε επηρεαστεί ποτέ από τον ρόλο σας ως ηθοποιός για να δημιουργήσετε μετά ένα σήριαλ ή ένα τραγούδι;
Μάλλον ανάποδα πάει. Όταν γράφω, παίζω έναν ρόλο, δεν επηρεάζομαι από άλλο ρόλο. Παίζω τον ρόλο που γράφω. Τα τραγούδια, αν τα παρατηρήσει κανείς, είναι ρόλοι, είναι γραμμένα βασισμένα σε έναν χαρακτήρα. Τα τραγούδια που έχουν γραφτεί για τον Γ. Κότσιρα δεν μπορούν να ειπωθούν εύκολα από άλλους τραγουδιστές όπως και αυτά που είναι για τον Χατζηγιάννη ή την Πασπαλά. Είναι ρόλοι για να ερμηνευτούν από τους συγκεκριμένους. Την ώρα που γράφω τα τραγούδια, τα παίζω κιόλας.

Ο ρόλος της καθημερινότητας της Ελένης Ζιώγα πώς είναι;
Το βασικότερο που με ενδιαφέρει είναι να φτιάξω έναν διάδρομο επικοινωνίας με τους ανθρώπους και να γίνω όσο πιο χρήσιμη γίνεται. Και χρήσιμος ένας καλλιτέχνης δεν γίνεται μόνο μέσα από την δημιουργία. Χρειάζεται να είσαι και άνθρωπος και όσο γίνεται πιο δοτικός. Αυτό προσπαθώ να κάνω, γιατί βρίσκω ότι δημιουργεί ισορροπία στον άνθρωπο, κλείνει όλα τα κενά του, τα ψυχαναλυιικά του, με έναν πολύ απλό τρόπο: την προσφορά.

Σαν άνθρωπο, τα τελευταία γεγονότα πώς σας επηρέασαν; Σε τι βαθμό;
Δεν περίμενα ποτέ ότι όσο ζω θα έβλεπα κάτι τέτοιο, που το είχα ζήσει ως απόηχο στην μεταπολίτευση. Εννοώ τον ιδεολογικό αναβρασμό που ενώνει τους ανθρώπους. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι δυνατότερο και πιο σημαντικό. Ήλθε από το πουθενά, δεν το περίμενε κανείς, υπήρχε μία περιρέουσα ατμόσφαιρα πολύ παγιωμένη μιας ψευδαίσθησης life style η οποία φαινόταν ότι είχε επικρατήσει παντού και στα πάντα και τα είχε διαβρώσει. Ξαφνικά βλέπουμε ότι τίποτα δεν έχει διαβρωθεί, ότι όλα αυτά είναι μια ψεύτικη επιφάνεια και πως σε μια μυστηριώδη χούντα που μας επιβάλλεται, αυτή της κατανάλωσης και του life style, υπάρχει τέτοια ψυχική και πνευματική ευρωστία που μόνο βαθιά συγκίνηση μπορεί να μου φέρει. Είμαι πολύ συγκινημένη. Ημουν στην πρόβα, όταν περνούσαν οι διαδηλώσεις έξω από το θέατρο και ήμουν έτοιμη να φύγω, να μπω στην πορεία… Έλεγα στον εαυτό μου ότι και η τέχνη είναι επανάσταση για να μπορέσω να παραμείνω στην πρόβα. Ξαφνικά ήρθαν τα… πάνω – πάνω. Βγήκαν στην τηλεόραση άτομα που είναι πραγματικά πρόσωπα, να μιλάνε με φοβερή τόλμη!

Εσείς έχετε κάνει τη δική σας επανάσταση;
Έχω την αίσθηση ότι στη ζωή μου δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επαναστατώ. Έναντι ποίου δεν ξέρω. Πάντα το κίνητρο μου είναι το συναίσθημα. Έκανα πολύ μικρή παιδί, έφυγα από το σπίτι μου πολύ μικρή… Όλα αυτά τα έκανα κόντρα στο ρεύμα. Όλη μου η θεωρία της ζωής μέχρι τώρα ήταν μία επανάσταση ενάντια σε μια κατεστημένη κατάσταση που συνεχίζουν οι άλλοι. Χωρίς να το καταλαβαίνω. Συνέβαινε όμως για λόγους ψυχής όχι για να εντυπωσιάσω κάποιον.

Τι είναι αυτό που σας φοβίζει περισσότερο;
Με φοβίζει το να πάθουν κάτι οι άνθρωποι που αγαπώ. Τα γηρατειά με φόβιζαν μέχρι πρότινος. Τώρα έχω συμφιλιωθεί μαζί τους. Ο θάνατος δεν με φοβίζει. Πιστεύω ότι τίποτα δεν τελειώνει.

Η συνεργασία σας με τον Γιάννη Κότσιρα δημιούργησε αίσθηση… Πώς γράφονται τα τραγούδια;
Είχα τήν ευτυχία να γράφω με παρέα και έτσι όλο αυτό συνέβαινε με έναν παρεΐστικο τρόπο, πολύ ευχάριστο. Ακούω μία μελωδία και αυτό με ταξιδεύει. Με πάει σε μια κατάσταση, σε μια εικόνα… Εκεί αρχίζω και κάνω ένα μικρό σενάριο. Χάνομαι μέσα σε αυτό και καταλαβαίνω πότε θα πάει πολύ πάνω ή πολύ κάτω.

Στην τηλεόραση έχουμε πολλά χρόνια να σας δούμε. Γιατί;
Γιατί δεν με θέλει η τηλεόραση…

Δεν σας θέλει αυτή ή εσείς;
Μπορεί και να μην την θέλω εγώ. Πάντα αισθανόμουν ότι ήμουν «δάνεια» στην τηλεόραση, ούτε μπήκα εκεί γιατί είχα τρέλα με αυτό το είδος. Μπήκα στην τηλεόραση όταν ξεκίνησα να κάνω θέατρο, γιατί είχα μια ιδέα για ένα σενάριο και έπαιξα και έναν ρόλο εκεί. Ήθελα να στηρίξω το θέατρο με το «βοήθημα» της τηλεόρασης. Για αυτό το έκανα. Στην πορεία κατάλαβα ότι έχει απαιτήσεις και δυσκολίες και σιγά – σιγά αγάπησα την τηλεόραση!

Και που «χάλασε» αυτή η αγάπη;
Τα τελευταία χρόνια το πράγμα έχει περάσει στους ενδιάμεσους. Τα παλαιότερα χρόνια, την «αυθεντία» των δημιουργών την δεχόντουσαν όσοι αποφάσιζαν στην τηλεόραση. Τώρα κάνουν κατασκευές και τα πάντα καθορίζονται από τη διαφήμιση. Αυτή τη στιγμή, οι άνθρωποι της τηλεόρασης δεν αγαπούν τον κόσμο.